Terapia grupowa w muzeum; autor: Iwa Poznerowicz

PSYCHOTERAPIA

Reżyseria: Andre de la Cruz

Obsada: Jasiek Aleksandrowicz-Krasko, Robert Kibalski, Patryk Pawlak, Diana Karamon, Grzegorz Jarek, Jan Wojtyński, Sandra Stencel, Ewa Ampulska, Małgorzata Łazarczyk

Teatr XL to nowe zjawisko na mapie kulturalnej Warszawy. Powstał przy Stowarzyszeniu Międzynarodowych Inicjatyw Artystycznych EduTeArt, a swoje miejsce znalazł na Scenie Otwartej Państwowego Muzeum Etnograficznego na Kredytowej 1. Już pierwszy spektakl, „Ślub” Gombrowicza w reżyserii Anny Dziedzic, zyskał bardzo pochlebne recenzje, co zaowocowało propozycjami współpracy z ośrodkami w Rzymie i Francji. „Psychoterapia” jest produkcją Teatru Epifania, założonego w 2009 roku przez André de la Cruz i Ewę Ampulską. Ich pierwszy spektakl „Mariana” (laureat Grand Prix w III Festiwalu Monodramu „Monoblok” za reżyserię), jak również „Psychoterapia”, są kontynuacją badań techniki interpretacji, które Andre de la Cruz zaczął robić kilka lat temu w Rio de Janeiro. Teatr Epifania to Teatr bez siedziby. Spektakl „Psychoterapia” miał premierę w czerwcu 2013 roku w Teatrze Academia, z którym również artyści współpracują. Wspaniali aktorzy Teatru XL zostali zaproszeni do udziału w spektaklu i tak się zaczęła współpraca, z której na pewno będzie wynikać wiele owoców artystycznych

Po wejściu na widownię widzimy tylko niewielki kwadrat wolnej podłogi i cztery krzesła. Gasną światła, pojawiają się aktorzy i wszyscy przenosimy się do gabinetu psychoterapeuty. Zaczynają się zajęcia terapeutyczne. Poznajemy głównych bohaterów – pacjentów – Anitkę, Jacka, Karola… Każdy z nich odkrywa przed terapeutą inne zakamarki ludzkiego umysłu, duszy, różny bagaż doświadczeń. Jak większość z nas bohaterowie nie radzą sobie ze światem, jego problemami; ciąży na nich nieudane dzieciństwo, okrutne, wymagające środowisko i cała otaczająca rzeczywistość. Ich opowieści, choć tak naprawdę mają wydźwięk tragiczny, przepełnia specyficzny, czasami absurdalny humor. Trudno jednak całym sobą śmiać się z odrzucenia, braku akceptacji przez najbliższych, czy z pojawiających się objawów psychozy.

Wszystko przebiega niby normalnie, jak w gabinecie psychologa, do czasu terapii grupowej i pojawienia się Jerzego. Wydaje się on szaleńcem, który zmusza wszystkich do wyznania najbardziej ukrytych prawd o naszych własnych słabościach, do spojrzenia sobie prosto w oczy, do odważnego określenia siebie, a może do pierwszego w życiu buntu i otwartego powiedzenia – NIE.

Finał przedstawienia jest zaskakujący. Gdy już wydaje się nam, że wszystko jest jasne, wiemy kto jest kim, komu terapia pomogła, a komu nie, okazuje się, że to dopiero początek całkiem nowej historii.

Młodzi aktorzy w bardzo przekonujący i sugestywny sposób przedstawiają osobowości poszczególnych protagonistów i charaktery swoich postaci. Dla mnie najlepiej z zadań aktorskich wywiązali się Patryk Pawlak jako Jacek i zdecydowanie bezkonkurencyjny Jasiek Aleksandrowicz-Krasko, jako tajemniczy Jerzy.

Twórcy teatru mówią o sobie, że są „zawodowcami, dla których teatr jest wciąż pasją”. Obserwując widownię bawiącą się na „Psychoterapii” w ich wykonaniu, wierzę w to bez najmniejszych zastrzeżeń.

autor tekstu: Iwa Poznerowicz

źródło: http://teatrdlawas.pl/recenzje/957-terapia-grupowa-w-muzeum

Dodaj komentarz